De laatste paar weken gaat er van alles door mijn hoofd. Het is zoveel en zo complex dat ik niet zo goed weet hoe ik het moet verwoorden, en dat terwijl ik normaal gesproken op papier juist een stuk beter uit mijn woorden kom. Zelfs nu ik dit schrijf, springen mijn gedachten van de hak op de tak. De emoties vliegen alle kanten op en ik ervaar een enorme prestatiedrang. Maar waarom eigenlijk?
Wat moet ik doen met deze prestatiedrang?
Laat ik beginnen bij het eerste wat in mij opkomt. Ik wil iets goeds doen. De wereld een klein beetje mooier maken. Het hebben van diabetes minder vervelend maken. Mensen helpen, terwijl ik zelf misschien ook nog wel wat hulp kan gebruiken.
Ik heb constant het gevoel dat ik iets moet doen.
Je hebt mensen die diabetes krijgen en vervolgens hun leven weer oppakken op de plek waar ze gebleven waren. Je hebt mensen die hun kop in het zand steken en er zo min mogelijk van willen weten. En je hebt mensen zoals ik, die het gevoel hebben dat ze iets met hun diagnose moeten doen, maar nog niet precies weten wat.
Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om, en dat is ook logisch. Iedereen is anders. Maar toch blijft die vraag door mijn hoofd spoken: wat ga ik doen?
Ik kan toch niet zomaar diabetes krijgen en daar vervolgens niets nuttigs mee doen?
Natuurlijk kan dat wel. Sterker nog, misschien gebeurt dat uiteindelijk ook gewoon. Maar op dit moment draaien mijn hersenen overuren. Ik heb honderden ideeën over wat ik zou kunnen doen, of misschien beter gezegd: wat ik voor mijn gevoel zou moeten doen.
Diabetes en emoties: misschien ben ik er te veel mee bezig
Waarschijnlijk wel. Sommige mensen vinden het vreemd dat ik zo open en eerlijk over diabetes schrijf. Waarom zou je dit allemaal delen met het internet?
Voor mij is het eigenlijk heel simpel. Schrijven is een uitlaatklep. Het helpt me om mijn gedachten te ordenen en mijn emoties een plek te geven. Bovendien is het fijn om ervaringen te delen met mensen die misschien hetzelfde doormaken.
Misschien moet ik er minder mee bezig zijn en gewoon verdergaan met mijn leven zoals het was. Maar een diagnose als diabetes type 1 is best een klap. Ze vergelijken het ook wel eens met een rouwproces en ik heb mij laten vertellen dat dat ongeveer 500 dagen duurt. Geen idee of daar een wetenschappelijke onderbouwing voor bestaat, maar het klinkt ergens ook wel logisch. Het kost nu eenmaal tijd om zoiets een plek te geven.
Anderhalve maand geleden was alles nog normaal. Misschien kijk ik hier over tien jaar op terug en denk ik: ach mens, waarom was je er toen toch zo veel mee bezig? Uiteindelijk is diabetes een ziekte waar je iedere dag mee te maken hebt. Iets wat over een tijdje waarschijnlijk grotendeels automatisch zal gaan.
Tenminste, dat hoop ik.
Voor nu is alles nog nieuw. Ik ben er de hele dag mee bezig, vaak zonder dat ik het doorheb. Onbewust bewust, zeg maar. Snappen jullie het nog? 😉

Prestatiedrang na de diabetesdiagnose
Afgelopen zaterdag bezocht ik de open dag van Diabeter. Dat was ontzettend leerzaam en interessant. Het is fijn om ervaringen uit te wisselen met anderen en meer te leren over de ontwikkelingen en onderzoeken die op dit moment lopen. Bas van de Goor was één van de sprekers en vertelde onder andere dat mensen vaak verschillende fases doorlopen nadat ze diabetes type 1 krijgen: shock, leergierig, recalcitrant en routine.
Het is overduidelijk dat ik momenteel in de leergierige fase zit.
Dat heeft voordelen. Ik leer ontzettend veel en probeer alles te begrijpen. Maar eerlijk is eerlijk: het is ook vermoeiend. Volgende week ga ik mijn eerste ervaringen met diabetes type 1 delen met een klas studenten Voeding en Diëtetiek. Het weekend daarna doe ik mee aan de JDRF Walk. En als klap op de vuurpijl heb ik besloten om in augustus mee te doen aan de Royal Run van het Diabetes Fonds. Prestatiedrang much..?
Misschien is dat mijn manier om iets terug te doen. Misschien is het een manier om controle te krijgen over iets waar ik geen controle over heb. Of misschien wil ik simpelweg bewijzen dat diabetes mijn leven niet gaat bepalen.
Op weg naar routine
Het is gewoon een beetje druk in mijn hoofdje. Aan de ene kant vind ik het fijn dat ik zo leergierig ben. Ik leer ontzettend veel en het geeft me ergens ook een gevoel van controle. Als ik begrijp wat er gebeurt, voelt diabetes net iets minder groot en overweldigend.
Tegelijkertijd merk ik ook dat al die informatie, ideeën en plannen veel energie kosten. Mijn hoofd lijkt constant aan te staan. Ik heb het gevoel dat ik iets moet doen met deze diagnose, dat ik er een betekenis aan moet geven of er iets positiefs uit moet halen.
Misschien is dat helemaal niet nodig. Misschien mag ik ook gewoon iemand zijn die diabetes heeft, zonder daar direct iets groots mee te hoeven doen. Maar op dit moment voelt dat nog niet zo. Op dit moment zit ik duidelijk in die leergierige fase waar Bas van de Goor het over had.
Ik denk dat het uiteindelijk vanzelf rustiger wordt. Dat er een moment komt waarop diabetes niet meer het eerste is waar ik aan denk als ik wakker word en ook niet meer het laatste waar ik aan denk voordat ik ga slapen. Een moment waarop al die handelingen, berekeningen en beslissingen gewoon onderdeel zijn geworden van mijn dagelijkse routine.
Tot die tijd probeer ik mezelf maar een beetje ruimte te geven. Ruimte om te leren, ruimte om emoties te voelen en ruimte om af en toe even niet zo streng voor mezelf te zijn. Want als er één ding is dat ik de afgelopen weken heb geleerd, dan is het wel dat het verwerken van een diagnose geen wedstrijd is. Ook niet voor iemand met prestatiedrang.



