Blauwe lucht met witte wolken, symbool voor de vele gedachten en emoties na een diabetesdiagnose.

Prestatiedrang en emoties na mijn diabetesdiagnose

De laatste paar weken gaat er van alles door mijn hoofd. Het is zoveel en zo complex dat ik niet zo goed weet hoe ik het moet verwoorden, en dat terwijl ik normaal gesproken op papier juist een stuk beter uit mijn woorden kom. Zelfs nu ik dit schrijf, springen mijn gedachten van de hak op de tak. De emoties vliegen alle kanten op en ik ervaar een enorme prestatiedrang. Maar waarom eigenlijk?

Wat moet ik doen met deze prestatiedrang?

Laat ik beginnen bij het eerste wat in mij opkomt. Ik wil iets goeds doen. De wereld een klein beetje mooier maken. Het hebben van diabetes minder vervelend maken. Mensen helpen, terwijl ik zelf misschien ook nog wel wat hulp kan gebruiken.

Ik heb constant het gevoel dat ik iets moet doen.

Je hebt mensen die diabetes krijgen en vervolgens hun leven weer oppakken op de plek waar ze gebleven waren. Je hebt mensen die hun kop in het zand steken en er zo min mogelijk van willen weten. En je hebt mensen zoals ik, die het gevoel hebben dat ze iets met hun diagnose moeten doen, maar nog niet precies weten wat.

Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om, en dat is ook logisch. Iedereen is anders. Maar toch blijft die vraag door mijn hoofd spoken: wat ga ik doen?

Ik kan toch niet zomaar diabetes krijgen en daar vervolgens niets nuttigs mee doen?

Natuurlijk kan dat wel. Sterker nog, misschien gebeurt dat uiteindelijk ook gewoon. Maar op dit moment draaien mijn hersenen overuren. Ik heb honderden ideeën over wat ik zou kunnen doen, of misschien beter gezegd: wat ik voor mijn gevoel zou moeten doen.

Diabetes en emoties: misschien ben ik er te veel mee bezig

Waarschijnlijk wel. Sommige mensen vinden het vreemd dat ik zo open en eerlijk over diabetes schrijf. Waarom zou je dit allemaal delen met het internet?

Voor mij is het eigenlijk heel simpel. Schrijven is een uitlaatklep. Het helpt me om mijn gedachten te ordenen en mijn emoties een plek te geven. Bovendien is het fijn om ervaringen te delen met mensen die misschien hetzelfde doormaken.

Misschien moet ik er minder mee bezig zijn en gewoon verdergaan met mijn leven zoals het was. Maar een diagnose als diabetes type 1 is best een klap. Ze vergelijken het ook wel eens met een rouwproces en ik heb mij laten vertellen dat dat ongeveer 500 dagen duurt. Geen idee of daar een wetenschappelijke onderbouwing voor bestaat, maar het klinkt ergens ook wel logisch. Het kost nu eenmaal tijd om zoiets een plek te geven.

Anderhalve maand geleden was alles nog normaal. Misschien kijk ik hier over tien jaar op terug en denk ik: ach mens, waarom was je er toen toch zo veel mee bezig? Uiteindelijk is diabetes een ziekte waar je iedere dag mee te maken hebt. Iets wat over een tijdje waarschijnlijk grotendeels automatisch zal gaan.

Tenminste, dat hoop ik.

Voor nu is alles nog nieuw. Ik ben er de hele dag mee bezig, vaak zonder dat ik het doorheb. Onbewust bewust, zeg maar. Snappen jullie het nog? 😉

Foto's van de open dag van Diabeter met een presentatie van Bas van de Goor.

Prestatiedrang na de diabetesdiagnose

Afgelopen zaterdag bezocht ik de open dag van Diabeter. Dat was ontzettend leerzaam en interessant. Het is fijn om ervaringen uit te wisselen met anderen en meer te leren over de ontwikkelingen en onderzoeken die op dit moment lopen. Bas van de Goor was één van de sprekers en vertelde onder andere dat mensen vaak verschillende fases doorlopen nadat ze diabetes type 1 krijgen: shock, leergierig, recalcitrant en routine.

Het is overduidelijk dat ik momenteel in de leergierige fase zit.

Dat heeft voordelen. Ik leer ontzettend veel en probeer alles te begrijpen. Maar eerlijk is eerlijk: het is ook vermoeiend. Volgende week ga ik mijn eerste ervaringen met diabetes type 1 delen met een klas studenten Voeding en Diëtetiek. Het weekend daarna doe ik mee aan de JDRF Walk. En als klap op de vuurpijl heb ik besloten om in augustus mee te doen aan de Royal Run van het Diabetes Fonds. Prestatiedrang much..?

Misschien is dat mijn manier om iets terug te doen. Misschien is het een manier om controle te krijgen over iets waar ik geen controle over heb. Of misschien wil ik simpelweg bewijzen dat diabetes mijn leven niet gaat bepalen.

Op weg naar routine

Het is gewoon een beetje druk in mijn hoofdje. Aan de ene kant vind ik het fijn dat ik zo leergierig ben. Ik leer ontzettend veel en het geeft me ergens ook een gevoel van controle. Als ik begrijp wat er gebeurt, voelt diabetes net iets minder groot en overweldigend.

Tegelijkertijd merk ik ook dat al die informatie, ideeën en plannen veel energie kosten. Mijn hoofd lijkt constant aan te staan. Ik heb het gevoel dat ik iets moet doen met deze diagnose, dat ik er een betekenis aan moet geven of er iets positiefs uit moet halen.

Misschien is dat helemaal niet nodig. Misschien mag ik ook gewoon iemand zijn die diabetes heeft, zonder daar direct iets groots mee te hoeven doen. Maar op dit moment voelt dat nog niet zo. Op dit moment zit ik duidelijk in die leergierige fase waar Bas van de Goor het over had.

Ik denk dat het uiteindelijk vanzelf rustiger wordt. Dat er een moment komt waarop diabetes niet meer het eerste is waar ik aan denk als ik wakker word en ook niet meer het laatste waar ik aan denk voordat ik ga slapen. Een moment waarop al die handelingen, berekeningen en beslissingen gewoon onderdeel zijn geworden van mijn dagelijkse routine.

Tot die tijd probeer ik mezelf maar een beetje ruimte te geven. Ruimte om te leren, ruimte om emoties te voelen en ruimte om af en toe even niet zo streng voor mezelf te zijn. Want als er één ding is dat ik de afgelopen weken heb geleerd, dan is het wel dat het verwerken van een diagnose geen wedstrijd is. Ook niet voor iemand met prestatiedrang.


Gerelateerde artikelen

Related articles


Comments

  1. Ik vind het ontzettend knap dat je hier zo open over kan schrijven. Ik kan goed begrijpen dat je iets wil doen om een verschil te maken. Ik probeer zelf Coeliakie ook bekender te maken door hierover te schrijven op mijn blog en mee te doen aan #wijbloggenglutenvrij. Die prestatiedrang heb ik ook heel sterk sinds ik ziek ben geworden, ik denk dat dat te maken heeft met jezelf willen bewijzen. Om te laten zien dat de ziekte je leven niet bepaald.

    1. Precies dat. Misschien ben ik wel op een andere manier recalcitrant. Dat ik wel gewoon doe wat ik moet doen, maar dat ik het niet zomaar accepteer en het er bij laat zitten. Mooi dat je schrijft over Coeliakie, je blog ziet er leuk uit, ik ga je volgen!

  2. Marion avatar

    Kan me voorstellen dat het een drukte van belang is in je hoofd. Ik vind het eigenlijk wel heel erg mooi dat je er niet zomaar aan voorbij loopt en dat je er echt iets mee wilt doen! Dat doe je ook. Alleen al voor jezelf en je lezers door er hier over te schrijven. Ik denk dat het twee dingen zijn: jouw manier van verwerken, maar ook dat dit gewoon is wie jij bent: Iemand die graag de wereld een stukje beter en mooier maakt en dat jij dat op deze manier probeert, ondanks dat je ziek bent (of eigenlijk juist omdat je ziek bent) dat vind ik heel erg mooi om te zien.

    1. Je bent zo lief <3

  3. Het is ook allemaal niet niets Lauriëtte! Dit is een omslagpunt in je leven. Er zijn nu zoveel indrukken en zoveel dingen waar je (misschien onbewust) over na wilt denken. Alles valt straks wel op z’n plek, maar daar gaat een beetje tijd overheen.
    Ik vind het heel goed dat je hier zo open over schrijft (en dat is vast ook heel fijn om de gedachtenstroom een beetje op orde te krijgen).

    1. Zeker. Het helpt me echt om het er even uit te gooien. Lief <3

  4. Madam Elisa avatar
    Madam Elisa

    Ik kan me wel voorstellen dat je hoofd vol zit en soms overloopt! Het is allemaal zeker niet niets. Opeens veranderd je leven!!!

  5. Ohh ik kan me voorstellen dat je je een soort van machteloos voelt en iets wilt doen om te laten zien dat je je niet zomaar laat neerhalen. En dat doe je op een mooie manier zo te lezen! Succes ermee, ik denk inderdaad zoals je zegt ook dat het een fase is in het accepteren ervan. En dat accepteren kost gewoon tijd denk ik.

  6. Knap dat je hier zo open over kunt schrijven. Dit zorg wellicht ook voor een nieuwe hap adem die je kan halen, doordat de vele gedachten in jouw hoofd weer enigszins op een rijtje komen. Geef het voldoende tijd, want de fase waar je doorheen gaat is natuurlijk niet niks. Mooi ook om te zien welke activiteiten je gaat ondernemen. Spannend zo’n les geven aan studenten! 🙂

    1. Dankjewel Renske. Ben nu al zenuwachtig haha 😉

  7. geertje avatar
    geertje

    iieve Lauriette, het is niet leuk wat je overkomen is, maar het is zoals het is, je kan het niet meer veranderen..Je kan er alleen zo goed mogelijk mee leren leven..En daar ben je goed mee bezig..Door je goed in te lezen en te laten voorlichten zie je in, dat je niet de enigste bent, gedeelte smart is halve smart..en ik voel me trots .. te lezen hoe je er positieve draai aan wil geven, dat is verwerken, dat heeft allemaal met emotie te maken.. dat kost tijd..komt goed..veel sterkte ..liefs

    1. Dankjewel lieve tante Geertje! <3 Zo lief dat je trots bent, vind ik fijn! Dankjewel, dikke kus!

  8. Willem avatar

    Hallo Lauriëtte,
    Ik kwam per toeval op je blog terecht en zag dat je onlangs Diabetes hebt gekregen.
    Zo te zien de LADA variant? Of na een medisch trauma?

    Ik heb nu 5 jaar Diabetes Mellitus type LADA (ik was 27) en heb ook een heel proces al doorloopt maar dit zal niet blijven.

    Mocht je een keer willen sparren met een ervaringsdeskundige dan hoor het wel 😉

    groeten,
    Willem

    1. Hi Willem, bedankt voor je reactie! Type LADA inderdaad hoewel ze daar in het ziekenhuis een klein beetje vaag over doen. Uiteindelijk komt het gewoon neer op type 1. Hoe bedoel je dat het niet zal blijven, de leergierige fase? Dankjewel voor het aanbod! Hou het zeker in gedachte, vind het fijn om te weten dat ik niet alleen ben! Groetjes Lauriëtte!

  9. Ik ben er eindelijk even voor gaan zitten om te antwoorden. Tentamens enzo, bluh. Ik wilde even zeggen dat je zo zo zo trots mag zijn op jezelf. Hoe jij hier mee omgaat.. Je wil er al het positieve uithalen voor jezelf en OOK nog eens voor anderen. Alleen het idee al dat je dit wil doen is goed voor nu. Maak je geen zorgen; het loopt wel los. Op een gegeven moment komt datgene wat jij hieraan bij wil dragen op welke manier dan ook, echt ‘aanvaren’. Ik weet het zeker. Want waar een wil is, is een weg. Probeer het eerst voor jezelf even op een rijtje te krijgen allemaal. Je kunt pas echt goed iets betekenen voor anderen als je zelf goed in je vel zit, denk ik. Hele dikke knuffel. En ik ben heel trots op je. Heb echt heel erg veel bewondering voor je!

    1. Doet me goed, dankjewel lieve Stella!

  10. […] Zoals ik eerder al vertelde, zit ik op dit moment in mijn leergierige fase. Daarom vind ik het erg interessant om wetenschappers te horen spreken over de verschillende onderzoeken waar ze op dit moment mee bezig zijn. In het ‘theater’ was een sessie waar je vragen kon stellen aan vier wetenschappers, waaronder Henk-Jan Aanstoot van Diabeter en Bart Roep, die de afgelopen week veel in het nieuws is geweest. […]

  11. […] mei vertelde Bas van de Goor tijdens de open dag van Diabeter dat er vier fases zijn die je doorloopt tijdens de acceptatie van diabetes: shock, leergierig, […]

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lauriëtte avatar

Hi, Ik ben Lauriëtte

Hi, I’m Lauriëtte

Lees meer →

Read more →

Acceptatie Alcohol Autorijden Bevalling Boeken Borstvoeding Buitenland Complicaties Cyclus Dexcom Diabeter Diabetesaccessoires Diabetes hulpmiddelen Diagnose Emoties FreeStyle Libre Glucosesensor Hardlopen HbA1c Honeymoonfase Hyper Hypo Infusiesets Insuline Insulinegevoeligheid Insulinepen Insulinepomp Intermittent fasting Jaarcontrole Keto Kinderwens Koolhydraatarm Koolhydraten Koolhydraten tellen Krachttraining Medtronic Insulinepomp Omnipod Ouderschap Recepten Reizen Rijbewijs Symptomen Tijd in streefbereik Tussendoortjes Vakantie Vegetarisch Zicht Ziekenhuis Zwemmen