Daar lag ik dan. Vijf dagen lang in een ziekenhuisbed, naast drie gezellige omaatjes. Waar de tijd dankzij de verveling tergend traag leek te gaan, vloog het (extra lange) bezoekuur voorbij. Ondanks dat het al meer dan twee jaar geleden is, komt de woede zo nu en dan toch weer even opborrelen. In de periode rondom mijn diagnose van diabetes type 1 hebben twee ziekenhuizen — of beter gezegd: twee specialisten van twee ziekenhuizen — laten zien dat ze hun diploma geneeskunde allesbehalve waardig zijn. Er zijn steken laten vallen waardoor ik uiteindelijk een late diagnose van diabetes type 1 kreeg. En dat terwijl de symptomen al duidelijk aanwezig waren. Juist dat maakt het zo frustrerend: de signalen waren er al.
Dé internist
Twee jaar geleden had ik begin april in het Rotterdamse Havenziekenhuis een vervolgafspraak bij de internist. Ik liep al een tijdje rond met buikklachten. Tijdens de afspraak zouden we een plan maken voor nieuwe onderzoeken die we konden doen. Het vreemde was dat de buikpijn inmiddels plaats had gemaakt voor een aantal andere, vage klachten. Zo had ik vaak hoofdpijn, een korter lontje dan normaal, verminderd zicht, enorm veel dorst en moest ik daardoor logischerwijs ook vaker naar het toilet.
Voordat ik naar de internist ging had ik natuurlijk al gegoogeld op al die vage klachten. Maar omdat ik weet dat negen van de tien artsen het vervelend vinden als patiënten zelf doktertje gaan spelen, probeerde ik het subtiel te brengen. Ik vertelde dat het waarschijnlijk los stond van mijn buikklachten, maar dat ik de laatste tijd wel erg veel dorst had, veel naar de wc moest én dat mijn zicht in diezelfde periode achteruit was gegaan.
Het kan natuurlijk toeval zijn, maar ik wilde het toch even vermelden. Je weet tenslotte maar nooit. De internist noteerde het in de computer, maar deed er verder niets mee. We moesten het maar even aankijken.
Wanneer duidelijke symptomen niet worden herkend
Ja, ik zat daar misschien voor buikklachten. Maar als er geen belletje gaat rinkelen bij het horen van die drie hele specifieke symptomen, dan heb je tijdens je studie echt niet goed opgelet.
Mensen maken fouten, dat weet ik. Maar als arts is het je werk om zo min mogelijk fouten te maken. Zelfs bij mij gaat er al een belletje rinkelen als ik iemand op werk het ene flesje water na het andere zie leegdrinken. Dat die arts niet op het idee kwam om mijn bloedglucose te meten — terwijl dit klassieke symptomen van diabetes type 1 waren — maakt me nog steeds woest. Na mijn opname hoorde ik dat deze internist mijn vaste behandelaar zou worden. Ik heb toen meteen gezegd dat we dat misschien maar beter niet konden doen.
Het is maar goed dat dé internist tijdens mijn opname niet naast mijn bed heeft gestaan. Er was elke dag een andere internist verantwoordelijk. Ik weet namelijk niet wat ik anders had gedaan.
Symptomen die voorafgingen aan mijn late diagnose van diabetes type 1
Achteraf gezien waren de signalen er eigenlijk al vrij duidelijk. Symptomen van diabetes type 1 kunnen onder andere zijn: veel dorst, vaak plassen, wazig of verminderd zicht, vermoeidheid en onverwacht gewichtsverlies.
Bij mij waren vooral de eerste drie duidelijk aanwezig. Toch werd er op dat moment niet gedacht aan diabetes type 1, wat uiteindelijk heeft geleid tot een late diagnose van diabetes type 1.
Tunnelvisie bij het bloedonderzoek
In dezelfde week als mijn afspraak met de internist was ik op bezoek bij het AMC voor bloedonderzoek. Je zou denken dat er daar een alarmbel gaat rinkelen op het moment dat je een hoge bloedglucosewaarde aantreft in iemands bloed. Maar blijkbaar focussen laboranten en artsen zich daar vooral op de waarden waarvoor specifiek onderzoek wordt gedaan. Voor andere afwijkende bloedwaarden is er soms weinig aandacht.
Na mijn diagnose kreeg ik het niet meer uit mijn hoofd: zou ik op die dag ook al diabetes type 1 hebben gehad? Dat moest bijna wel. Ik besloot het AMC te bellen en te vragen naar mijn bloedglucosewaarde van dat onderzoek. “O ja,” kreeg ik te horen. “Je zat toen op 18 mmol/l. Dat is inderdaad wel hoog.” Bedankt AMC. Dat had mij zomaar een maand onbehandelde diabetes kunnen schelen.
Verbeterpuntje voor de zorg
We hebben het in Nederland hartstikke goed, zeker als het om zorg gaat. Maar er is altijd ruimte voor verbetering. Niet alleen in mijn eigen situatie. Ook in veel andere verhalen hoor ik nog te vaak dat artsen iets over het hoofd zien.
Naar mijn gevoel wordt er tegenwoordig ook steeds vaker gezegd: “Laten we het nog maar even aankijken.” Daardoor ga ik zelf minder makkelijk naar de huisarts. En eerlijk gezegd heb ik ook minder vertrouwen in de uitkomst van onderzoeken.
Negen van de tien keer is er niets aan de hand. Toch maken zulke negatieve ervaringen het lastiger om sommige artsen nog volledig te vertrouwen. En blijf je toch weer een beetje zelf doktertje spelen.



