Wanneer je een kinderwens actief probeert te vervullen, betekent dat voor de meeste mensen dat je stopt met de pil of andere voorbehoedsmiddelen en vervolgens de natuur z’n gang laat gaan. Wanneer je diabetes type 1 hebt, komt daar nog een extra aspect bij kijken: het ‘voorbereiden’ van je bloedglucosewaarden.
Voordat ik actief bezig was met mijn kinderwens, was mij al een aantal keer verteld dat wanneer ik zou overwegen om zwanger te worden, ik eerst groen licht nodig zou hebben van mijn zorgteam; bestaande uit een internist en diabetesverpleegkundige. Dat haalt de romantiek er wel meteen een beetje vanaf, vind je niet?
Kinderwens en groen licht voor een zwangerschap
Ik vond dat een beetje vreemd. Want waarom wordt daar zo ‘moeilijk’ over gedaan? Dat je bloedglucosewaarden tijdens de zwangerschap binnen een bepaalde bandbreedte moeten blijven omdat het anders direct effect kan hebben op het babytje, is nog te begrijpen. Maar waarom is het zo belangrijk om met een kinderwens vóórdat je zwanger bent al ‘goed ingesteld’ te zijn? Het korte antwoord: omdat het eitje al een hele reis achter de rug heeft vóórdat het überhaupt bevrucht wordt.
Van follikel tot ovulatie
Disclaimer vooraf: ik ben (helaas) geen medicus, maar ik ga mijn best doen om dit zo veel mogelijk in Jip-en-Janneketaal uit te leggen. Vrouwen worden geboren met alle eitjes die ze ooit zullen hebben. Vanuit die grote reserve wordt iedere cyclus een klein groepje follikels geactiveerd dat gaat groeien richting de ovulatie. Je kunt een follikel zien als een klein netjes rondom de eicel. Van geactiveerde follikel tot eisprong duurt gemiddeld ongeveer vijf maanden.
De laatste drie maanden vóór de ovulatie groeit de follikel sneller. In deze fase worden onder andere mitochondriën opgebouwd en worden mRNA en eiwitten verzameld; de eicel wordt metabool steeds actiever. Juist in deze periode hebben hormonale en metabole invloeden – zoals bloedglucosewaarden – relatief veel impact.
De eicel die uiteindelijk wordt bevrucht, is dus al drie tot vijf maanden bezig met rijpen en wordt in die hele periode blootgesteld aan jouw glucosewaarden. Chronisch hogere waarden in deze fase kunnen de kwaliteit van de eicel beïnvloeden. Een ‘gezonde’ eicel start een zwangerschap simpelweg met meer veerkracht.
De maanden vóór mijn zwangerschap
De maanden voordat we actief begonnen te proberen om zwanger te worden, brachten we grotendeels in het buitenland door, bij familie en vrienden. In de praktijk betekende dat een onregelmatig ritme met het lastiger inschatten van koolhydraten, hier en daar een wijntje (hoe zeg je nee tegen wijn tijdens het bezoeken van wijngaarden in Moldavië?), en dus ook meer schommelingen in mijn bloedglucosewaarden. Niet bepaald de ideale omstandigheden om zwanger te raken met diabetes type 1.
Daarom besloten we dat het beter was om even te wachten, totdat we weer thuis zouden zijn in Nederland. Dan zou ik mijn koperspiraaltje laten verwijderen en vanaf dat moment wilde ik:
- Idealiter geen, of in ieder geval veel minder alcohol drinken.
- Mijn bloedglucosewaarden zo goed mogelijk binnen de streefwaarden voor een zwangerschap proberen te houden.
De standaard glucose-range ligt grofweg tussen de 3,9 en 10 mmol/L. Het doel is om hier ongeveer 70–80% van de tijd in streefbereik te zitten. Tijdens een zwangerschap — en dus ook bij een kinderwens — is dat streefbereik strenger: minimaal 70% van de tijd tussen de 3,5 en 7,8 mmol/L.
Het verwijderen van mijn koperspiraaltje
Midden oktober werd mijn koperspiraaltje verwijderd. Je zou kunnen zeggen dat ondanks dat dit een bewuste keuze was, het qua timing eigenlijk toch niet helemaal ideaal was. Wat als ik tijdens mijn eerstvolgende ovulatie al zwanger zou raken? Dan had ik die drie tot vijf maanden voorbereidingstijd met ‘goede’ waarden niet gehad.
Toen mijn kinderwens actiever werd heb ik nooit expliciet groen licht gevraagd aan mijn zorgteam – misschien een tikkeltje arrogant, maar ik hield mijn bloedglucosewaarden zelf strak in de gaten. In die periode zat ik maandelijks rond de 70–80% binnen mijn normale streefwaarden (dus nog niet de zwangerschapsstreefwaarden). Niet perfect, maar ook niet dramatisch.
Gelukkig, al is dat maar net hoe je het bekijkt, raakte ik niet meteen zwanger. Daardoor had ik alsnog een aantal maanden om mijn bloedglucosewaarden verder te optimaliseren. En misschien heeft het niet hebben van goede waarden in die maanden er ook wel voor gezorgd dat het wat langer duurde. Wie weet? We zullen het nooit weten.
Zwangerschapsstreefwaarden vóór je zwangerschap
In de maanden die volgden reisden mijn vriend en ik allebei behoorlijk veel. En zwanger worden is nu eenmaal lastig als je niet samen bent. Ik was druk met werk, sportte veel en at relatief gezond: weinig ongezonde snacks en weinig eten buiten de deur. Alles met één doel: mijn bloedglucosewaarden zo goed mogelijk binnen de lijntjes houden en er tegelijkertijd voor zorgen dat mijn lichaam zo fit mogelijk en goed voorbereid was op een zwangerschap.


Langzaam maar zeker zag ik mijn gemiddelde time in range binnen de zwangerschapsrange stijgen: van 46% naar 54% en uiteindelijk naar 69%. Het klinkt misschien makkelijk, maar ik vond het vrij lastig om zo consequent tussen de 3,5 en 7,8 mmol/L te blijven. Het gaat namelijk niet alleen om het tellen van koolhydraten en het toedienen van insuline, er zijn nog veel meer factoren die invloed hebben op je bloedglucose.
Iets wat veel mensen zich niet realiseren is dat je dus eigenlijk al keihard aan het werk om perfecte waarden te hebben, terwijl je nog niet eens zwanger bent.
De negatieve test met kerst
Met kerst deed ik een zwangerschapstest. Ik had goede hoop! Hoe bijzonder zou het zijn geweest om met kerst een positieve test te krijgen, als een soort onverwacht kerstcadeautje. Toen de test negatief bleek, was ik behoorlijk sip.
Die avond, tijdens het kerstdiner met familie, bestelde ik een wijntje. Want waarom niet?! Ik ben toch niet zwanger.. Het moment dat me het meest is bijgebleven, is dat mijn vriend en ik die avond onze wijnglazen proostten, elkaar aankeken, ik met tranen in mijn ogen. We wisten allebei: het is nu misschien nog niet gelukt, maar het gaat gebeuren. Niemand om ons heen had enig idee.

Mijn cyclus schommelde in die maanden behoorlijk. Om toch wat meer grip te krijgen, deed ik elke maand braaf ovulatietesten. Zeker met al dat reizen en het niet altijd samen zijn, was dat een fijn hulpmiddel. Ook dat haalde de romantiek er soms een beetje af, maar het is wat het is. Ondertussen bleef ik mijn best doen om mijn bloedglucosewaarden netjes in de zwangerschapsrange te houden.
En toen ineens: positief
En toen was het ineens eind april. Zes maanden na het laten verwijderen van mijn spiraaltje. Vrij onverwachts was daar opeens een positieve test. Hoewel ik veel bezig was met het bijhouden van mijn cyclus en het hele circus met ovulatietesten daaromheen, had ik het deze weken iets meer losgelaten en realiseerde ik mij daardoor vrij laat dat mijn menstruatie nog niet begonnen was. Toen ik de positieve zwangerschapstest in mijn handen had voelde ik opluchting; het is gelukt! Paniek (gelukkig maar een klein beetje); help, ik ben zwanger en nu begint het eigenlijk pas echt – maar vooral heel, héél veel blijdschap. Een bevrucht eitje. Een klein doperwtje dat zich in mijn buik aan het vermenigvuldigen is. En waar ik met heel veel liefde voor ga zorgen.



